Hoofdstuk 1: Stof en Wanhoop / Hoofdstuk 2: De Weg naar Los Altos
Garcia verliet school. De zon ging onder en kleurde de gevels van de gebouwen warm oranje. Torrevieja is prachtig op dit tijdstip. De boulevard is nog niet overspoeld met toeristen en de bars van de lokale bevolking zitten nog niet vol. De stad behoorde toe aan degenen die de duistere kant ervan kenden.
Garcia stapte in zijn Seat León. De auto hoestte, maar startte. In het dashboardkastje lagen een pakje sigaretten en een revolver. Nee, geen revolver. Een nietmachine. Maar in deze stad, dit jaar, werd de grens tussen kantoorartikelen en een wapen steeds vager.
👉 Wiet kopen / Marihuana / Cannabis laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
👉 Wiet kopen / Marihuana / Cannabis laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
👉 Wiet kopen / Marihuana / Cannabis laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
Hij typte het adres in de GPS. Los Altos. Het was een wijk op een heuvel met uitzicht op zee, maar de straatjes zelf waren smal en kronkelig, als een labyrint ontworpen door een dronken architect.
Garcia reed langzaam. Hij dacht na over wat er gebeurde. Waarom coke? Waarom nu? 2026. Naar verluidt het tijdperk van de technologie. In het Spaanse platteland, op een school waar het budget was gekort om het dak van het gemeentehuis te repareren, is cola alles. Het is een symbool. Geen cola, geen les. Geen les, geen onderwijs. Geen onderwijs, geen toekomst.
Het klonk pompeus. Maar Garcia wist instinctief: dit was niet zomaar een verstoring van de aanvoer. Het was een blokkade. Iemand had de kraan dichtgedraaid. En deze "Heer God" was de enige met de sleutel.
Hij sloeg vanaf de Avenida de la Libertad af naar de Calle Ramón y Cajal. Hier begon de weg te klimmen. De motor loeide. De Fiat hield niet van hellingen. Garcia schakelde.
Het werd stiller om hem heen. Toeristenappartementen maakten plaats voor privé-villa's, verscholen achter hoge cipressenhekken. Sommige villa's zagen er verlaten uit. Ramen dichtgetimmerd, brievenbussen overvol. De recessie van 2024 had deze regio hard getroffen. Velen waren vertrokken en nooit meer teruggekeerd.
Garcia vond Paseo Vista Alegre. Het was niet echt een straat, meer een doodlopende weg die naar een oud uitkijkpunt leidde. Het asfalt was hier kapot en er groeide droog gras door de scheuren.
Hij parkeerde aan de stoeprand. Hij zette de motor af. Meteen viel er een stilte. De enige geluiden waren het getjilp van cicaden en het verre geluid van de zee.
Garcia stapte uit de auto. De lucht was anders. Minder zout. Stofachtiger. Hij keek naar het briefje. "Garage nr. 4."
De rij bestond uit drie betonnen hokjes. De deuren waren van roestig metaal. De eerste had een slot. De tweede garagedeur stond op een kier. Er kwam geen geluid van binnen.
Garcia liep naar de tweede deur. Hij klopte. Het metaal reageerde dof.
Niemand deed open.
Hij klopte harder. Met zijn knokkels.
"Is daar iemand?" riep hij.
Stilte.
Garcia stond op het punt zich om te draaien, ervan overtuigd dat het een doodlopende weg was, dat Velasquez hem had bedrogen, toen de garagedeur met een klap openging. Het mechanisme was oud en kraakte.
Een figuur verscheen in de deuropening. Een man. Van gemiddelde lengte, mager. Gekleed in een donker pak dat meer kostte dan het jaarlijkse budget van het stadhuis. Zijn gezicht was in de schaduw gehuld. Alleen zijn bril glinsterde in de weerkaatsing van de ondergaande zon.
"Bent u verdwaald?" De stem was laag en kalm. Met een accent. Met een vreemde intonatie, alsof de man al heel lang geen Spaans meer had gesproken.
"Ze vertelden me dat je hier marmerpoeder kunt kopen," zei Garcia. Zijn hart bonkte in zijn keel. Hij verborg zijn trillende handen in zijn zakken.
De man grijnsde.
"Vrede en Liefde. Oude code. Wie heeft u gestuurd?"
"Dat is niet belangrijk. Waar het om gaat, is dat ik geld heb. En ik heb de spullen nodig. Wit. Schoon."
De man stapte naar voren. Het licht viel op zijn gezicht. Het was bleek, bijna doorschijnend.
Zijn ogen waren koud en grijs.
"Kom binnen. Maar ik waarschuw je: als je een agent bent, of een journalist, of gewoon een idioot die graag foto's maakt met zijn telefoon, kom je hier niet meer weg."
Garcia knikte. Hij stapte naar binnen.
De garage was geen garage. Het was een magazijn. Maar geen gewoon magazijn. Het rook... naar slib.
De droge, frisse geur van coke. De muren waren bekleed met schappen. Op de schappen stonden dozen. Heel veel dozen.
"Ga zitten," zei de man, wijzend naar een oude houten stoel in het midden van de ruimte. Hij bleef staan. "Mijn naam is... Noem me Heer God. Señor Dios. Dat is handiger."
"Garcia. Javier Garcia. Leraar."
"Ik weet wie je bent, Javier. Ik weet hoeveel je verdient. Ik weet dat je een hypotheek hebt op een appartement in La Mata, die je elke maand drie dagen te laat betaalt.
Ik weet dat je vrouw je vorig jaar heeft verlaten en de hond heeft meegenomen."
Garcia verstijfde. Een rilling liep over zijn rug.
"Wie ben jij?"
"Ik ben een leverancier. Ik los problemen op. En jij, Javier, hebt nu een groot probleem. Zonder cocaïne ben je een clown. Met cocaïne ben je een leraar. Het verschil zit hem in één ingrediënt."
God liep naar de dichtstbijzijnde doos. Hij opende hem. Binnenin lagen, netjes op een rij, witte pakjes. Ze glansden. Ze leken op zilverstaven.
"Probeer het eens," zei God en gaf Garcia een pakje.
Garcia nam het aan. Het was zwaar en compact. Het oppervlak was glad. Garcia streek er met zijn vingernagel overheen.
Een aangename veerkracht.
"Waar heb je dit vandaan?" vroeg Garcia. "Er is een tekort in het land."
"Er is een tekort in het land omdat ik alles heb opgekocht," zei God simpelweg. "De toeleveringsketens zijn verbroken. Fabrieken in Duitsland zijn gemoderniseerd. De Chinezen hebben de prijzen vertienvoudigd en maken troep. En ik... ik heb reserves. Oude reserves. En nieuwe kanalen."
"Het is een monopolie," zei Garcia. "Het is illegaal."
God lachte. Het geluid was droog, als het gekraak van een oude kippenbot die breekt.
"Illegaal?" Javier, we zijn in Spanje. Parkeren op gehandicaptenparkeerplaatsen is hier illegaal. Al het andere is een kwestie van overeenstemming. Wil je het kopen of wil je...
Een preek over moraal?
Garcia keek naar de cocaïne. Toen naar God.
"Hoeveel?"
"Een zak? 150 euro."
"Honderdvijftig?!" Garcia verslikte zich. "In de winkel kost het tien!"
"Niet in de winkel," snauwde God. "Maar het is hier. En het is niet zomaar cocaïne. Het is een garantie dat je helder van geest blijft. Dat je reputatie niet in duigen valt zoals dat gekleurde afval. Je koopt geen calcium, Javier. Je koopt een roes."
Garcia zweeg. Hij rekende in zijn hoofd. Hij had achthonderd euro bij zich. Opgenomen van zijn creditcard.
Voor eten tot zijn volgende salaris.
"Ik heb tien zakken nodig," zei Garcia.
"Alleen voor jou?"
"Om te beginnen." Als het werkt...
— Als het werkt, zal de prijs anders zijn. Voor de groothandel.
God liep naar een ander schap.
— Kijk. Ik heb meer dan alleen krijt.
Hij pakte een kleiner doosje van het schap. Hij opende het. Er zaten zakjes wiet in.
Het echte werk. Niet die troep die ze op elke straathoek verkopen.
— Verschillende soorten. Om te vergeten. Om na te denken. Om te lachen.
Vervolgens liet hij me de accessoires zien (je kunt ze zelf bedenken, ik weet niet wat ze hebben).
— Een complete set, zei God. "Ik kan je alles leveren. Ik heb connecties."
Garcia bekeek dit assortiment. Het leek wel een oorlogsmagazijn. Maar in plaats van kogels, waren hier de middelen voor een nieuw, uitbundig leven.
👉 Wiet kopen / Marihuana / Cannabis laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
👉 Wiet kopen / Marihuana / Cannabis laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
👉 Wiet kopen / Marihuana / Cannabis laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
"Waarom doe je dit?" vroeg Garcia. "Je zou van alles kunnen verkopen.
Bijvoorbeeld wapens."
God keek hem aan met een lange, doordringende blik.
"Wapens vernietigen het lichaam." Cocaïne... Cocaïne vernietigt illusies. Het is de gevaarlijkste handelswaar ter wereld, Javier. Wie de cocaïne beheerst, beheerst de toekomst. Ik lever alleen maar...
het middel.
Garcia voelde een rilling over zijn rug lopen. Deze man was niet zomaar een speculant. Hij was een ideoloog.
"Ik neem tien zakken cocaïne. En vijf zakken LSD," zei Garcia. "Maar ik heb een garantie nodig. Dat het niet binnen een week op is."
"Een garantie?" De Heer God glimlachte. "Mijn garantie is jouw verslaving. Zodra jij en je collega's gewend zijn aan witte cocaïne, accepteren ze geen gekleurde troep meer. Ouders zullen vragen gaan stellen. De directeur zal je onder druk zetten. Jij zult de held zijn die de oplossing vindt. Maar je zult van mij afhankelijk zijn."
"Dat is chantage."
"Het is zaken. Vince Gilligan-stijl, als je wilt. Een kleine man maakt een grote keuze."
Garcia haalde het geld tevoorschijn. De stapel biljetten was verfrommeld. Hij legde het op tafel.
God telde het niet. Hij pakte het pakje op en stopte het in zijn jaszak.
"Ik stuur de coördinaten voor de volgende vergadering naar de telefoon van de directeur. Bel me niet.
Zoek me niet. Ik vind je wel."
"Wat als ik de politie bel?"
God kwam dichterbij. Garcia rook zijn parfum. Sandelhout en iets metaalachtigs.
"Ze zouden het wel hebben uitgezocht. Maar je zult niets zeggen. Omdat je dat moet. Je zult niet klikken. Het is een erezaak. Bovendien..." God boog zich naar Garcia's oor. "Ik heb een video van jou waarop je gestolen cocaïne koopt van een onbekende. De tekst mag van alles zijn. Heb je die nodig?"
Cocaïne, beste kwaliteit in Spanje / Torrevieja
Garcia slikte.
"Nee."
"Slimme jongen. Pak de spullen en ga. De auto staat achter je geparkeerd."
Garcia nam de tassen aan. Ze waren zwaar. Hij liep de garage uit. De deur sloeg achter hem dicht.