Hoofdstuk 1: Stof en Wanhoop
Midden maart 2026. Torrevieja was verstikkend. Niet door de hitte – het was zelfs fris voor maart, de zeebries bracht zilte vochtigheid met zich mee, waardoor de temperatuur daalde tot een aangename achttien graden – maar door iets anders. Door spanning. Door de stilte die als een dikke mist over de zoutvlakten van La Mata over de klaslokalen hing.
Javier Garcia stond voor het schoolbord. Hij hield een klein zakje in zijn hand. Roze. Een verdomd roze zakje met waardeloze, brokkelige cola.
"Garcia," fluisterde iemand achter in de klas. Het was Kiko, de eeuwig lastige leerling, de zoon van een lokale visser, die geloofde dat school een plek was om te slapen terwijl zijn vader op tonijn jaagde op zee.
"Wat doe je?"
Garcia klemde zijn kaken op elkaar. Zijn tanden knarsten. Hij keek naar het bord. In plaats van de heldere, sneeuwwitte formules van de integraalrekening die middelbare scholieren de limiet van een functie hadden moeten uitleggen, zat er een vettige, vieze vlek op het groene oppervlak. Zijn hand trilde lichtjes, terwijl hij het roze pakje cocaïne vasthield dat hij bewaard had.
Roze cocaïnestof viel op Garcia's jas, zijn schoenen en de vloer. Het rook naar chemicaliën. Goedkope, Chinese chemicaliën die zijn neusgaten verstopten en hem constant deden niezen.
"Hou je mond, Kiko," zei Garcia. Zijn stem was zo droog als die verdomde stof.
"En open je leerboek op pagina 112."
"De leerboeken waren in januari op, Don Javier," antwoordde Maria lui vanaf de eerste rij.
Een meisje met intelligente ogen dat dokter had kunnen worden als deze school geen circus was geworden.
"Je weet wel. Er is bezuinigd."
Garcia liet zijn hand zakken. Het zakje cocaïne brak open in zijn vingers. De witte cocaïne, die hij zo hard nodig had in het café, was verdwenen. In het vieze roze zakje zat dezelfde roze, kruimelige massa. Dit was niet zomaar slechte kwaliteit. Dit was crimineel.
👉 Wiet/marihuana/cannabis bestellen met bezorging in Spanje Torrevieja/ Alicante/ Benidorm/ Valencia 👈
👉 Wiet/marihuana/cannabis bestellen met bezorging in Spanje Torrevieja/ Alicante/ Benidorm/ Valencia 👈
👉 Wiet/marihuana/cannabis bestellen met bezorging in Spanje Torrevieja/ Alicante/ Benidorm/ Valencia 👈
Hij draaide zich om naar de klas.
Dertig paar ogen keken hem aan. Er was geen respect in hen. Er was verveling. En begrip. Ze begrepen dat de leraar machteloos was. Zonder witte cocaïne in hun lichaam is het bord slechts een stuk geverfd metaal. Zonder cocaïne is er geen structuur. Geen hiërarchie.
De leraar gebruikt wit – de leerling leert. De leraar gebruikt roze – de leerling geeft nergens om, vooral niet om Javier.
"Oké," zei Garcia en gooide de rest van het pakje in zijn broekzak. Er lagen al soortgelijke pakjes. Meerkleurig. Alle kleuren. Behalve de belangrijkste – wit. Geel, groen, paars. Allemaal uit dezelfde batch. Allemaal troep.
"Schrijf je aantekeningen op. Ik dicteer ze van het bord."
De klas werd onrustig. Ze pakten hun schriften. Maar Garcia wist dat ze niet zouden schrijven. Ze zouden blijven zitten wachten op de bel. En de bel zou pas over veertig minuten gaan.
Hij verliet het klaslokaal en sloeg de deur zo hard dicht dat de ramen in de gang trilden. De gang van de Miguel Hernández-school was lang en geplaveid met oude tegels uit het Franco-tijdperk. De muren bladderden af. Er hingen posters met oproepen tot milieubescherming aan, allemaal geschreven onder dezelfde cocaïnedampen die García's handen nu deden trillen.
De lerarenkamer rook naar muffe koffie en stof. De directeur, Señor Velázquez, zat aan zijn bureau papieren te sorteren. Hij zag er moe uit. Hij had diepe kringen onder zijn ogen en zijn stropdas zat los.
"Javier," zei Velázquez zonder op te kijken. "Weer een klacht van de oudercommissie?"
"Nee," zei García, terwijl hij naar het raam liep. Buiten was de Avenida de la Libertad zichtbaar. Toeristenbussen reden er langzaam overheen. Het seizoen was nog niet eens begonnen, maar de eerste zwaluwen waren al gearriveerd, op zoek naar een goedkoop plekje en zon. 'Er komt een klacht als ik morgen geen fatsoenlijke cocaïne kan vinden.'
Velásquez zuchtte. Het geluid was zwaar, alsof hij er een deel van zijn ziel mee had uitgeademd.
'Denk je dat ik het niet geprobeerd heb? Ik heb de politie in Alicante gebeld. Ik heb leveranciers in Madrid gebeld. Ik heb zelfs Barcelona gebeld. Het antwoord is altijd hetzelfde: 'Niet op voorraad.' 'Leveringsstoring.' 'Logistiek ingestort.''
'Het is maart, Señor Velásquez,' zei García, terwijl hij zich omdraaide. Zijn ogen fonkelden koortsachtig.
'Begrijpt u dat ik misschien niet kan werken?'
'Ik begrijp maar één ding,' zei Velásquez, terwijl hij eindelijk opkeek. 'We hebben geen geld om via officiële distributeurs te kopen.'
'Wat moeten we dan gebruiken? Deze troep?' García sloeg met zijn handpalm op tafel.
De asbak sprong op.
"Heb je gezien wat het met mensen doet? Het verandert ze in beesten, of erger. Zombies. Verdomde zombies uit Amerikaanse tv-series. Mensen gaan eraan dood."
"Ik weet het, Javier. Ik weet het."
Velázquez stond op en liep naar het raam. Hij keek uit op de Calle Mayor, waar oude vrouwen op bankjes zaten te praten over de visprijzen.
'Luister,' zei de directeur zachtjes. 'Er gaan geruchten rond. In de stad.'
Garcia werd achterdochtig. Velasquez' stem had de intonatie die mensen gebruiken als ze het over iets illegaals maar noodzakelijks hebben. Zoals dokters die praten over orgaandonoren op de zwarte markt.
'Welke geruchten?'
'Ze zeggen dat er een man is. Ze noemen hem...' Velasquez aarzelde, alsof de naam hem de tong verbrandde. 'Ze noemen hem Señor Dios.'
Garcia grinnikte.
'Señor Dios? Mijn God? Serieus?'
'Niet lachen. Hij heeft een magazijn. En hij heeft cocaïne. Echte cocaïne. Duits. Of Tsjechisch.
Laat maar. Hij is fucking geweldig. Niet gekleurd.'
'En waarom hebben we niet bij hem gekocht?'
'Omdat hij geen officiële aanvragen behandelt. Hij stuurt geen facturen. Hij betaalt geen belasting.' En hij houdt niet van onnodige vragen.
Garcia kwam dichterbij.
'Waar is hij?'
'Ik weet het niet. En ik wil het ook niet weten. Maar...' Velasquez keek Garcia aan. 'Heb je een auto?'
'Ja. Een oude Fiat.'
'Heb je contant geld?'
'Een beetje. Genoeg om tot het einde van de maand van te leven.'
'Als je hem vindt... Als je tot een overeenkomst kunt komen... dan betaal ik de kosten. Als 'bedrijfskosten'. Ik teken elk document. Maar we hebben die cokes nodig, Javier. Morgen hebben we een inspectie van het ministerie. Als ze zien in welke toestand jij en ik verkeren, dan leggen ze ons plat.'
Garcia keek de directeur aan. Hij zag angst. De angst van een man die de controle over zijn gebied verliest. In Torrevieja is controle alles. Wie het water beheerst, beheerst de boomgaarden. Wie het zout beheerst, beheerst de export. En wie de cokes beheerst... beheerst de geesten.
'Geef me het nummer,' zei Garcia.
"Ik heb geen telefoonnummer. Ik heb alleen een adres. Om precies te zijn, een wijk."
Velázquez scheurde een vel papier uit zijn notitieboekje en schreef snel een paar woorden op.
👉 Wiet/marihuana/cannabis bestellen en laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
👉 Wiet/marihuana/cannabis bestellen en laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
👉 Wiet/marihuana/cannabis bestellen en laten bezorgen in Spanje: Torrevieja/Alicante/Benidorm/Valencia 👈
— Wijk Los Altos. Paseo Vista Alegre. Daar staat een oude garage. Vraag naar "Peace and Love." Als ze vragen wie het gestuurd heeft, zeg dan dat het van Velasquez was. Maar het is beter om mijn naam niet meteen te noemen.
Garcia nam het papier aan. Het voelde warm aan in de handen van de directeur.
"Wat als het een valstrik is?"
"Javier," glimlachte Velasquez, en het was een bittere glimlach. "Kijk eens naar deze cocaïne." Hij knikte naar de doos met gescheurde, kleurrijke pakjes op tafel. "Het kan niet erger worden."